Polska.fail
Motyw kolorystyczny

Koncesje na gaz łupkowy

O co chodzi?

Datę w metryczce zapisano jako 13 stycznia 2014 roku. Tego dnia Najwyższa Izba Kontroli opublikowała notę o poszukiwaniach gazu łupkowego. Kontrola P/12/186 obejmowała lata 2007–2012. Informacja o wynikach jest datowana na grudzień 2013 roku i nie podaje dnia zatwierdzenia. Same koncesje są wcześniejsze niż nota.

W okresie kontroli prace prowadzono na podstawie 113 koncesji, na blisko jednej trzeciej powierzchni kraju. Do końca 2012 roku, w trybie bezprzetargowym dopuszczonym wtedy prawem, koncesje miało 33 przedsiębiorców z 19 grup kapitałowych. Łączne opłaty określone w tych koncesjach wyniosły 27 350,9 tys. zł oraz 480,4 tys. euro za koncesje morskie.

Postępowania o udzielenie, zmianę albo przeniesienie koncesji trwały średnio 132 dni przy terminie 30 dni z kodeksu postępowania administracyjnego. NIK napisała, że wnioskodawców traktowano nierówno, a dowolność takiego postępowania świadczy o wysokim poziomie ryzyka korupcji. To zdanie o ryzyku. Informacja nie opisuje wręczonej łapówki.

W pozostałym zakresie działalności związanej z poszukiwaniem i rozpoznawaniem złóż Izba ustaliła wobec ministra środowiska ocenę pozytywną z nieprawidłowościami. Udzielanie koncesji według wnioskowanego obszaru (łącznie nawet do 10 tys. km² na podmiot) doprowadziło do rozdysponowania terenu i na kilka lat zablokowało dostęp innym firmom. Jeden otwór poszukiwawczy NIK wyceniła na około 15 mln dolarów, a możliwości techniczne koncesjonariuszy pozwalały średnio na jeden otwór w roku. Przez większą część kontroli koncesjami w departamencie geologii zajmowały się trzy osoby.

Prace nad prawem o węglowodorach, rozpoczęte w 2011 roku, zatrzymały się na uzgodnieniach międzyresortowych i konsultacjach. Rozporządzenie Rady Ministrów z 22 czerwca 2012 roku ustanawiało pełnomocnika rządu do spraw rozwoju wydobywania węglowodorów. Do końca kontroli go nie powołano. Na biuro pełnomocnika przekazano w 2012 roku 220 138 zł z rezerwy celowej. Środków nie wykorzystano.

W metryczce jest Platforma Obywatelska, bo koncesje wydawał minister środowiska w rządzie tej partii. Informacja ocenia urząd w latach 2007–2012, nie jednego wskazanego polityka. Nazwisk kolejnych ministrów w tym wpisie nie ma.

Czego źródła nie potwierdzają

W informacji NIK nie ma tezy, że koncesje mogły być trzysta razy droższe. Jest suma opłat: 27 350,9 tys. zł i 480,4 tys. euro. Ocena ryzyka korupcji nie jest ustaleniem, że koncesję sprzedano. Informacja nie podaje też kary już nałożonej za opóźnienie ustawy. Minister gospodarki dostał ocenę pozytywną. Izba odnotowała przekroczenie terminu 3 grudnia 2012 roku na przekazanie Komisji Europejskiej dwóch planów dotyczących bezpieczeństwa dostaw gazu. Polskiego Stronnictwa Ludowego w metryczce nie ma, bo informacja nie przypisuje tej zwłoki osobnej decyzji ministra z tej partii.

Chronologia wydarzeń

  1. Początek okresu kontroli P/12/186. Koncesje są wcześniejsze niż nota z 2014 roku.

  2. Rozporządzenie Rady Ministrów ustanawia pełnomocnika rządu do spraw rozwoju wydobywania węglowodorów. Do końca kontroli go nie powołano.

  3. Informacja o wynikach kontroli jest datowana na grudzień 2013 roku.

  4. NIK publikuje notę: 113 koncesji, opłaty 27,35 mln zł i 480,4 tys. euro, przewlekłość i wysokie ryzyko korupcji.

Kto jest zamieszany?

Konsekwencje i co dalej

Informacja opisuje ryzyko korupcji, nie wręczoną łapówkę. Mnożnika trzystu razy w niej nie ma. Nie podaje też kary już nałożonej za opóźnienie ustawy.

Źródła

Zastrzeżenia